Brits comfort met betaalbare prijs; Ford Zodiac Mk IV

FZ-08Er was een tijd dat Ford haar modellen niet alleen in diverse landen liet bouwen, maar dat die verschillende divisies ook zo hun eigen ontwerp of techniek mochten toevoegen. Dat maakte een Britse Ford anders dan een Duitse of Franse. Met name de Britten brachten in die jaren, voor of na de Tweede W.O., legendarische modellen op de markt. Denk maar eens aan de ‘grote’ Zephyr of Consul die werden gezien als statige directiewagens. Ook in ons land waren ze mateloos populair en met de eerste versies werden de nodige rally-successen behaald, onder andere door de befaamde coureur Gatsonides. FZ-06Tussen 1952 en 1972 toen ze werden afgelost door de Consul en Granada met die befaamde hopup-flanken, kwamen wat heel wat variaties op het thema uit. Ford onderscheidde de Consul van de Zephyr door o.a. een andere grille. Die van de Consul was rechter, bij de Zephyr had je een soort bubbel aan de bovenkant. Direct herkenbaar dus. In 1962 verdween de Consul en werd de Zephyr leverbaar met vier- of zescilinder, tot dan was de auto er uitsluitend met zespitter geweest, en was de viercilinder voor de Consul bedoeld. FZ-05Na een aantal modelwisselingen verscheen in 1966 de Mk IV. Strakke vormgeving, V-blokken voorin en een Amerikaanse automatische bak voor hen die zich geroepen voelde om het extra comfortabel te maken. Bij deze reeks werd de Zodiac toegevoegd als meest luxe model. Die zakte zowat door de Britse vering van de luxe en onderscheidde zich van de Zephyr door o.a. dubbel koplampen. FZ-03Wie het allemaal nog niet luxe genoeg was kwam er een Executive, met o.a. stuurbekrachtiging en schuifdak. Wagens die zoveel boden dat je wel bij heel luxe modellen van de concurrentie moest kijken om hetzelfde te vinden, maar dan was het prijskaartje soms bijna twee keer zo duur. Bij de Zodiac was een V6 met 3 liter inhoud leverbaar die bij 128pk een top leverde van 160km/u. Meer dan mooi in die jaren en de relatieve dorst nam je op de koop toe. Voor mensen met een groot gezin kwam er ook nog een stationcar. In de beste tradities van de voorgangers waar ook altijd van die modellen leverbaar waren geweest. De Britten waren er gek op. FZ-09Bij ons zag je ze heel wat minder vaak. En de wagens kenden een groot probleem, de afwerkingskwaliteit was helaas zodanig dat ze door roest en verloedering snel van de weg verdwenen. Toch zijn het best interessante wagens als je er nu naar terug kijkt. Echt Brits en technisch innovatief. Maar dat zie je niet terug in de prijzen die je er als klassieker voor zou moeten neerleggen. Echt goede en harde exemplaren komen zelden duurder op de markt dan pakweg een mille of vijf en dan heb je een erg lekker rijdende bak voor de deur of in je collectie staan. Mits je ook genoeg over houdt voor de benzine, want dat stookt hij er nog steeds aardig doorheen.

Lees ook:Ford’s grote Z-Cars
Lees ook:Ford’s grijze muis; de Corsair (1963-1970)
Lees ook:Zeer kort geproduceerd; Ford Consul 315
Lees ook:Ford’s Britse bestseller….
Lees ook:Nog steeds geliefd; de Ford Anglia 105E

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.